Nederlanders te jong om door te werken

Gisteren bezocht ik de tentoonstelling Nest. Ontwerpen voor het interieur. Voorstel tot Gemeentelijke Kunstaankopen 2004 in het Stedelijk Museum CS. Deze jaarlijks terugkerende tentoonstelling bestaat uit 94, een keuze uit 500 inzendingen. Tijdens de tentoonstelling zal de jury die de eerdere selectie maakte, besluiten welke vormgevingen uiteindelijk deel zullen uitmaken van de collectie van het Stedelijk.
En dus toog ik gewapend met een potlood en blocnote naar het museum teneinde mijn stem te bepalen. Groot was dan ook de verbazing toen ik nergens stemformulieren trof. Ik was er automatisch vanuit gegaan dat als een jury een selectie aanbiedt, de bezoeker zijn stem mag laten horen. We leven immers in de 21ste en een van de wetten van de moderne tijd luidt dat geen enkele instelling ook maar een stap zet zonder eerst het volk te raadplegen, zij het correctief of raadplegend.
Zo niet in het Stedelijk.
En dus kon het blocnote opgeborgen en de meubels, serviezen, lampen, etc, etc, zonder beoordeling bezocht. Sommige ontwerpers kwamen daar mooi mee weg. De Shaker Chair van Joep van Lieshout of het City System an Marcel Wanders lijken mij de moeite van het aankopen niet waard. Sterker: ik zou het niet eens in mijn huis willen hebben.
Andere objecten wel. Het zitobject Tak van Frank Tjepkema en Janneke Hooymans bijvoorbeeld of de werkelijk schitterende Smoke Chair van Maarten Baas.
Die zijn dan meteen weer zo overweldigend dat ik vrees dat mijn huis tekort schiet. Dat zal voor de meeste mensen gelden. En daarmee wordt meteen duidelijk wat wel en wat niet moet worden aangekocht. Stofzuiger Art by Miele van NPK niet, want die misstaat in geen enkele gangkast. Soft Stovevan Niels van Eijk en Miriam van der Lubbe wel – omdat brandweer anders te vaak moet uitrukken.
Daar heb je heb je geen jury voor nodig.

Reacties

Reacties zijn gesloten.